Samen kijken we naar de ontroerende en liefdevolle Franse film Marie Heurtin van Jean-Pierre Améris uit 2014 en gaan we over deze film in gesprek vanuit het perspectief van spiritualiteit.

De film toont de waargebeurde geschiedenis van dove kinderen die, eind 19e eeuw, in een klooster nabij Poitiers, gebarentaal leerden.
Centraal staat het 14-jarige dove en blinde meisje Marie Heurtin die in het eerste contact verwilderd overkomt.
Zuster Marghuerite ontfermt zich over haar en is vastbesloten haar uit haar isolement te bevrijden.

Door de film Marie Heurtin worden we getuige van het wonder van de taal,
dat ieder mens als pasgeborene ontdekt zonder het bewust te beseffen. Taal luidt de geboorte in van de geest en opent de deur naar het samenleven. Omdat dat bij de doofblinde Marie pas op 14-jarige leeftijd gebeurt, realiseren we ons hoe wonderlijk het gebeuren van de taal eigenlijk is als poort tot contact met jezelf, met anderen en met de wereld. En hoe belangrijk het is dat dit contact uit liefde tot stand komt.

Dankzij Marie ontdekt Marguerite de spirituele rijkdom van de geur- en de tastzin.

‘Marie Heurtin’ brengt een onbedoelde hulde aan het stille, maar baanbrekende werk van de ontelbare kloosterzusters en -broeders in de Europese landen in de negentiende en de eerste helft van de twintigste eeuw. Hun werk situeerde zich in de zorgsector en het onderwijs. Los van theologische en ideologische discussies en debatten, kozen deze congregaties voor concrete, kwetsbare mensen, kinderen en jeugd. Overigens is Améris’ ode, ondanks de ernst van het thema, qua toonzetting opvallend luchtig, lichtgevend en grappig.

Het gesprek over de film wordt begeleid door Marjeet Verbeek.
Zij is theologe en heeft zich gespecialiseerd in film en spiritualiteit.
Ook is ze redactielid van het tijdschrift Speling.