Kees Waaijman leidt de psalm in.

1     Voor de verduurder.
0     Geheimen.
0     Van Ben.
0     Deun.
0     Van David.

2     Erkennen wil ik Wezer met al mijn hart,
0     vertellen wil ik al jouw zonderheden.
3     Verheugen wil ik mij en gloriëren in Jou,
0     deunen wil ik jouw naam, Ontstegene,
4     wijl mijn vijanden achterwaarts keren,
0     zij struikelen en sneven voor jouw gelaat.
5     Ja, Jij maakt mijn schikking en mijn vonnis,
0     Jij zetelt op de stoel naar bewaring schikkend.
6     Jij briest de naties toe, Jij laat de doemende sneven,
0     Jij veegt hun naam eeuwig en immer.
7     Gaaf heen de vijand in durende droogte
0     en steden rooi Jij, hun gedachtenis sneeft.
8     Zij, en Wezer zetelt eeuwig,
0     vestigt tot schikken zijn stoel.
9     En Hij schikt de kreits bewarend,
0     Hij vonnist de sibben naar recht.
10   En Wezer weest steilte voor de gestotene,
0     steilte in tijden van nauwte.
11   En veiligen zich in Jou wie voelen jouw naam,
0     ja, Jij verlaat niet wie Jou vragen, Wezer.
12   Deun Wezer zetelend op de Sion,
0     duid in de volken zijn werken.
13   Ja, Hij die bloed navraagt, gedenkt hen,
0     niet vergeet Hij de schreeuw van gebogenen.
14   Begenadig mij, Wezer, zie mij door mijn schuwers gebogen,
0     Jij die mij van de poorten van de dood verhoogt,
15   opdat ik vertellen wil al jouw viering,
0     in de poorten van Sions dochter juichen wil in jouw bevrijding.
16   De naties zinken in de zijg die zij maakten,
0     in het net dat zij verstopten gevangen hun voet.
17   Voelen doet zich Wezer, Hij maakt schikking,
0     in het gewrocht van zijn palmen verstrikt de doemende.
0                                                                                       Plavei, Gemurmer.
18   Doemenden keren naar de woestenij,
0     alle naties, de Machtige vergeten.
19   Ja, niet durend is vergeten de behoeftige,
0     gesneefd de spanning van gebogenen voor immer.
20   Sta op, Wezer, de mens were zich niet,
0     schikking over de naties voor jouw gelaat.
21   Breng, Wezer, schroom over hen,
0     de naties voelen, mens zijn zij.                                         Plavei.

1     Waarom, Wezer, stel Jij je in de verte,
0     verheimelijk Jij je in tijden van nauwte?
2     De doemende laait van trots bij de gebogene.
0     In de greep van de plannen door hem beraamd.
3     Ja, de doemende viert zijn zielsbegeren
0     en zegent afknijpen, schampert Wezer.
4     De doemende rijzig in zijn toorn vraagt nooit,
0     er is geen Machtige bij al zijn plannen.
5     Zijn wegen vermogen te allen tijde,
0     hoog jouw schikkingen hem onbeduidend,
0     op al zijn benauwers blaast hij.
6     Hij zegt in zijn hart: ‘Nooit wankel ik,
0     geslacht op geslacht buiten het kwaad.’
7     Verwensing vult zijn mond en geveins en afpersing,
0     onder zijn tong kwelling en zwelligheid.
8     In belaging zit hij bij hoven,
0     hij verdelgt in het verborgene geschoonden,
0     zijn ogen koesteren de versaagde.
9     Hij belaagt in het verborgene als een leeuw in zijn hut,
0     belaagt om de gebogene te schaken,
0     schaakt de gebogene, sleept hem in zijn net.
10   En gestoten zijgt en valt hij,
0     de versaagden in zijn kloekheid.
11   Hij zegt in zijn hart: ‘Macht vergeet,
0     verbergt zijn gelaat, ziet niet durend.’
12   Sta op, Wezer, Macht, verhef je hand,
0     vergeet de gebogenen niet.
13   Waarom schampert de doemende de Machtige,
0     zegt hij in zijn hart: ‘Jij vraagt niet na’?
14   Jij ziet, ja, Jij, met kwelling en grieving,
0     Jij kijkt, om het in jouw hand te geven,
0     de versaagde verlaat zich op Jou,
0     de wees, Jij weest zijn helper.
15   Breek wie kwaadaardig doemt de arm,
0     vraag je naar zijn doemen, je vindt niets.
16   Wezer Koning eeuwig en immer,
0     gesneefd de naties uit zijn land.
17   Het begeren van gebogenen hoor Jij, Wezer,
0     Jij vestigt hun hart, je oor acht.
18   Om wees en gestotene te schikken blijft nooit meer
0     te duchten de mens uit het land.