Zang

Erken Hem,
machtig is zijn trouw,
vertrouw je toe aan Hem,
roep zijn naam,
volk van Abraham.

Verheug je,
liefde lacht je toe,
hoe wonderlijk is
Hij jou nabij,
volk van Isaäk.

Gedenk Hem,
draag Hem in je hart
op al je wegen,
zoek zijn gelaat,
volk van Jakob.

Beurtlezing – Deuteronomium 32,8-15

Toen de Ontstegene de naties hun eigendom toewees,
de aardelingzonen ieder hun deel gaf,
stelde Hij de grenzen van de volken vast
naar het getal van Israëls zonen.
Ja, zijn volk is het erfdeel van Wezer,
Jakob het eigendom Hem toegemeten.

Hij vond hem in het land van steppen,
in een woest land, een huilende wildernis.
Hij omringde hen, bleef opmerkzaam,
behoedde hen als zijn oogappel.

Zoals een arend die over zijn kuikens waakt,
boven zijn jongen zweeft,
zijn wieken uitspreidt, er een opneemt
en op zijn vlerken draagt,
zo heeft Wezer hem alleen geleid,
geen vreemde Macht stond Hem bij.

Hij liet hem rijden over de hoogten van het land,
hem eten de opbrengst van het veld.
Hij liet hem honing zuigen uit de rots,
olie uit keihard gesteente.

Boter van runderen,
melk van kleinvee,
vette lammeren,
rammen en bokken van Basan,
het vetste van de tarwe,
bloed van druiven dronken jullie,
schuimende wijn.

Toen werd Jeschurun vadsig
en sloeg achteruit.
Vet werd jij, dik en zwaar.
Hij verwierp de Machtige
die hem gemaakt had,
hij minachtte de rots van zijn bevrijding.

Stilte

Jouw naam is,
Wezer,
ons ingeschreven.

Psalm

Stilte

Jouw wijzing,
Wezer,
behoeden wij.

Wenk

Uit ‘Wolk van niet-weten’

Ten slotte word je omringd
door alleen maar duisternis,
als het ware een wolk van niet-weten.
Je begrijpt niet wat dat betekent,
behalve dat je in de wil
een onwrikbaar verlangen ontdekt
dat uitgaat naar God.
Wat je ook probeert te doen,
deze wolk blijft tussen jou en God
en verhindert je niet alleen
Hem te zien in het klare licht
van verstandelijk begrijpen,
maar ook zijn lieflijke zoetheid te smaken.
Neem er vrede mee
in deze duisternis te moeten wachten,
maar blijf toch steeds verlangen
naar Hem die je liefhebt.

Uit de geschriften van Catharina van Siena

Gij zijt de wijsheid zelf.
Gij, voedsel van de engelen,
door het vuur van uw liefde
hebt Gij U weggeschonken aan de mensen.
Gij, kleed dat alle naaktheid bedekt,
voedt de hongerigen met uw zoetheid.
Zoet zijt Gij,
zonder enige bitterheid.
Wie zal in staat zijn
te naderen tot uw hoogheid,
U dank te brengen
voor zo’n buitensporige gave
en voor de weldaden
die Gij mij bewees
door mij de leer van de waarheid te geven?
Kleed mij,
bekleed mij met U,
eeuwige Waarheid.

Uit ‘Geestelijke opklimmingen’ van Gerard Zerbold van Zutphen

Besef
hoeveel de Heer
omwille van jouw heil
heeft gedaan.
Hij sprak met de vaderen,
verscheen in gestalten,
sprak door profeten.
Hij leidde weg uit Egypte
en voerde binnen in het land van belofte.
Talloze wonderen heeft Hij gedaan
en om niets anders
heeft Hij dit alles gedaan
dan uit een diep liefdesverlangen naar jou
om je de mogelijkheid te geven
het rijk der hemelen binnen te gaan,
om je verstand te verlichten
en je gemoed te zuiveren.
Al deze dingen
richten het gemoed omhoog,
op de liefde van God.

Uit ‘Donkere nacht’ van Jan van het Kruis

Hoe had de ziel geluk,
toen zij zich los kon maken van dit huis,
haar zinnelijkheid.
Alleen de ziel
die ervan geproefd heeft
kan het mijns inziens goed begrijpen.
Want zij zal duidelijk zien
welke ellendige slavernij haar vasthield
en aan hoeveel ellende zij onderworpen was,
toen zij bezig moest zijn
met haar vermogens en verlangens.
Zij zal begrijpen
hoe dit leven van de geest
werkelijke vrijheid en rijkdom betekent
en welke onschatbare goederen
dit met zich meebrengt.

Uit ‘Mystieke theologie’ van Dominique de Saint-Albert

Het is niet erg nuttig
de geheimen van het mystieke leven
op te schrijven.
Wanneer men het echter
sober en uit liefde doet,
kan het niemand schaden,
het kan opwekken
tot liefde voor God.
Bovendien ziet iemand dan
wie God is
voor wie Hem beminnen,
hij ziet hoe goed Hij is
en hoe onuitsprekelijk goed
Hij alles heeft gemaakt.
In alles wat geschreven staat
leren wij
dat we door de liefde
tot de ware kennis van God komen.
Onze ziel is een vuurgloed
en een ondoofbare vlam.

Uit de geschriften van Charles de Foucauld

Je moet door de woestijn gaan
en er verblijven
om Gods genade te ontvangen:
in de woestijn maak je jezelf leeg,
verjaag je alles wat niet God is.
Israël is door de woestijn gegaan,
Mozes leefde er
vóór hij zijn zending kreeg.
Het is een genadetijd,
een periode waar iedereen
die vrucht wil dragen
doorheen moet.
Zo iemand heeft stilte nodig,
bezinning,
hij moet niet denken
aan al het geschapene.
In een dergelijke situatie
vestigt God zijn rijk
en vormt Hij de innerlijke mens.
In de woestijn
ontstaat het intieme verkeer met God.

Uit ‘Praktische mystiek’ van Evelyn Underhill

Je bent verloren in een woestijn,
een eenzaamheid,
een vreemdheid
waar je niets over kunt zeggen,
omdat ze geen stof biedt
voor je beeldvorming.
Toch is deze woestijn
die van de ene kant bezien zo kaal en verlaten is,
van de andere kant merkwaardig ‘thuis’.
Hier worden al je bedroefde vragen
woordeloos beantwoord.
Hier is het Al
en je bent erbinnen
en maakt er deel van uit,
en je weet dat het goed is.
Het roept je grootst mogelijke toewijding op
en schenkt op geheimvolle wijze
liefde uit liefde.

Gebed

Jouw naam roepen wij:
Ik zal er zijn, o wees aanwezig.
Wij bidden Je:
dat wij ons niet langer vastklampen
aan wat altijd geweest is.
Ga met ons jouw weg
de toekomst tegemoet.

Zang

Vz     Vreemdelingen, gasten
0       waren wij en zwervers,
0       wij schouwden
Al     het land van belofte,
0       Jij bent onze toekomst.

Vz     Honger trof ons, Jij
0       leidde ons er doorheen,
0       wij beseften
Al     jouw wijsheid vormt in ons
0       een bron van leven.

Vz     Talrijk werden wij en arm,
0       verslaafd en uitgebuit
0       riepen wij
Al     jouw naam: ‘Ik zal er zijn,
0       o wees aanwezig.’

Vz     Jij was met ons, een wolk
0       overdag, een vuurzuil ’s nachts,
0       Jij gaf ons
Al     brood uit de hemel,
0       water uit de rots.